Η θεωρία της σχετικότητας

Όχι, δεν αναφέρομαι στην αρχή της σχετικότητας του Γαλιλαίου, ούτε στη γενική και ειδική θεωρία του Αϊνστάιν. Αναφέρομαι στη θεωρία που ανακάλυψα εγώ, που έχεις ανακαλύψει κι εσύ. Τη θεωρία που αν δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα, σου εύχομαι να την ανακαλύψεις κάποια μέρα. Ίσως το κείμενο αυτό να σε κάνει να αναρωτηθείς, ίσως πάλι να σκεφτείς ότι γράφω ότι μου κατέβει στο κεφάλι, χωρίς να έχουν κανένα νόημα αυτά που γράφω.

Λοιπόν, η θεωρία μου λέει το εξής:

Η πραγματικότητα, την οποία ζούμε δεν είναι συγκεκριμένη. Αλλά εξαρτάται από το πως ο καθένας μας την ερμηνεύει.

Για παράδειγμα, εσύ έχεις μάθει να μη βάζεις τα φορεμένα ρούχα στο ίδιο μέρος με τα καθαρά γιατί έτσι λερώνεις και τα καθαρά. Το πιστεύεις τόσο πολύ αυτό, που θα το μάθεις και θα το εξηγήσεις κ σε κάποιον άλλο να κάνει το ίδιο. Αν όμως μία μέρα τα μπερδέψεις, θα δεις πως δεν χάλασε και ο κόσμος και δεν έπαθες κάτι. Κάποιος άλλος, σε μια άλλη χώρα μπορεί να έχει μόνο δύο αλλαξιές και μόνο ένα κουτί να βαλει τα ρούχα του. Αυτός ο άλλος θεωρεί καθαριότητα το ότι μπορεί να διπλώσει τα ρούχα του και να τα βάλει μέσα στην κούτα του, ανεξάρτητα από το αν είναι καθαρά ή φορεμένα.

Ένα ακόμα παραδειγμα, ίσως πιο ενδιαφέρον. Μιλούσες με κάποιον και σου είπε κάτι που δεν σου άρεσε. Προσβλήθηκες από αυτό που σου είπε και λες, μα πως τολμάει και μου μιλάει έτσι. Ίσως να του απαντήσεις εκείνη τη στιγμή. Ίσως να το καταπιείς για την ώρα και να του το πεις άλλη στιγμή, ίσως πάλι να μαζέψεις πολλά μέσα σου και κάποια στιγμή να ξεσπάσεις. Ίσως όμως ο συνομιλητής σου να σου το είπε χωρίς να έχει σκοπό να προσβάλλει, ίσως έχει κακό χιούμορ, ίσως στη κοινωνία που έχει μεγαλώσει να μη θεωρείται καν προσβλητικό. Ίσως απλά να είχε μια άσχημη μέρα και να είπε κάτι που διαφορετικα δεν θα το έλεγε. Ίσως και να ήθελε όντως να σε προσβάλλει. Και αν όντως ήθελε να το κάνει, και λοιπόν? Άστον τον άλλο να είναι μικρός, μη χαλάς τη μέρα σου για τη μικροψυχία του άλλου.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι στο χέρι σου να ερμηνεύσεις με όποιο τρόπο θέλεις εσύ την κατάσταση και τα συναισθήματά σου.

Πολλές φορές θυμωνουμε με αυτά που μας λένε (και ξαναλένε) κάποιοι άνθρωποι. Μπορείς να δοκιμάσεις:

• να το αγνοήσεις ή να το δεις χιουμοριστικά.
• Αν σε ενοχλεί πολύ μπορείς και να δοκιμάσεις να μιλήσεις για αυτό με το συνομιλητή σου. Δέκα λεπτά αρκούν και με ήρεμο τρόπο μπορείς να εξηγήσεις τι σε ενοχλεί και γιατί (πως σε κάνει να νιώθεις αυτό που σου λέει) και να ζητήσεις να μην σου το ξαναπεί. Και άμα παρόλα αυτά το ξανακάνει, δε φταις εσύ, εσύ προσπάθησες, δεν αξίζει να χαλιέσαι!
• Μπορείς όμως και να θυμώσεις και να ξεσπάσεις εκείνη την ώρα, ή να το μαζέψεις μέσα σου και να ξεσπάσεις αργότερα. Σε αυτές τις δύο περιπτώσεις θα κάνεις και θα πεις πράγματα που διαφορετικά δεν θα έλεγες. Όταν μιλάμε γεμάτοι συναισθήματα λέμε και σκεφτόμαστε πράγματα που ένα ήρεμο μυαλό δεν θα σκεφτόταν. Έτσι μπορείς να πληγώσεις τον εαυτό σου και το συνομιλητή σου και να καταστρέψεις μια σχέση που δύσκολα μπορείς να επιδιορθώσεις.

Είναι λοιπόν στο χέρι σου να ερμηνεύσεις μία κατάσταση όπως εσύ θέλεις και να πάρεις όποια απόφαση θέλεις. Η επιλογή είναι δική σου! Τί θα προτιμούσες?

Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές εμπειρίες στη ζωή του. Εγώ μεγάλωσα σε μία οικογένεια που στο σπίτι πάντα μαγειρεύε η μαμά μου. Έχω λοιπόν το παράδειγμα ότι η γυναίκα μαγειρεύει στο σπίτι. Σε μια άλλη οικογένεια στην ίδια χώρα, μαγειρεύει ο μπαμπάς, έτσι άλλο παράδειγμα παίρνουν τα παιδιά. Στη δυτική Αμερική είναι φθηνότερο να αγοράσεις φαγητό από έξω και πολύ σπάνια μαγειρεύουν στο σπίτι. Ανάλογα με το τι έχεις συνηθίσει, αυτή είναι και η πραγματικότητα που ζεις. Είναι ανόητο να νομίζεις ότι όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Είναι ανόητο να θεωρείς κάτι αυτονόητο και να θυμώνεις που κάποιος δεν το καταλαβαίνει. Κάθε ένας από εμάς σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, έχει διαφορετικές εμπειρίες και διαφορετικούς πόρους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λέμε και να κάνουμε πράγματα που μπορούν να θεωρηθούν προσβλητικά. Είναι στο χέρι σου να κάνεις τις επιλογές σου.

Νομίζω ότι αρκούν αυτά τα παραδείγματα για να σου πω ότι όλα είναι σχετικά. Και έχοντας πει αυτά θα σου πως ξέρω πως η θεωρία είναι πιο εύκολη από την πράξη. Συχνά όταν είμαστε γεμάτοι συναισθήματα αντιδράμε και ναι πρέπει να να αντιδρά ε! Δε λέω ότι πρέπει να τα καταπίνουμε όλα ή να τα ρίχνουμε στο βρόντο και να λέμε “δε βαριέσαι“. Όχι, σε καμία περίπτωση δεν το λέω αυτό! Τα συναισθήματα μας υπάρχουν για να μας προστατεύουν. Πρέπει να νιώθουμε και τη χαρά και τη λύπη. Και πρέπει να γνωστοποίουμε στους άλλους αυτά που μας πειράζουν. Αλλά εμείς επιλέγουμε τον τρόπο! Είναι σημαντικό στο τέλος της ημέρας να ξαπλωνεις στο μαξιλάρι σου με τη συνείδησή σου ήσυχη.

Αν θέλεις να βοηθήσεις τον εαυτό σου να μην πέφτει θύμα των συναισθημάτων σου, μπορείς να κάνεις το εξής. Όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθεις βγάλτα από επάνω σου και τοποθέτησέ τα πάνω σε έναν αόρατο άνθρωπο δίπλα σου. Παρατήρησε αυτό τον αόρατο άνθρωπο και δες τί νιώθει, και γιατί το νιώθει αυτό και τι θα τον συμβούλευες να κάνει? Ισχύει πως όταν κάποιος άλλος έχει ένα πρόβλημα ξέρουμε συχνά τι φταίει και πως να το λύσουμε. Στους άλλους είμαστε πάντα πολύ καλοί στις συμβουλές. Όταν όμως πνιγόμαστε εμείς από τα συναισθήματά μας, τότε όλοι και όλα είναι λάθος και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε οι ίδιοι. Για αυτό λοιπόν, βοηθάει να βάλεις τα συναισθήματά σου στον αόρατο φίλο σου. Θα σε βοηθήσει να σκεφτείς και να βρεις ωραίες ιδέες και διεξόδους.  

Και για να κλείσω αυτό κείμενο, θα σου πω ακόμα πως το μυαλό μας είναι ένας μυς σαν όλους τους άλλους στο σώμα μας. Όταν ένα μυ το γυμνάζεις θα είναι δυνατός, αν δεν τον γυμνάζεις τότε θα χαλαρώσει. Έτσι είναι και το μυαλό μας, όταν κάνουμε αρνητικές σκέψεις τότε βοηθάμε το μυαλό μας να σκέφτεται όλο και περισσότερο αρνητικά. Σε μία ώρα μεγαλύτερης ανάγκης θα περάσουν όλες οι χειρότερες σκέψεις. Μπορείς να βοηθήσεις τον εγκέφαλό σου να σκέφτεται θετικά. Έτσι όταν θα έρθει η δύσκολη στιγμή θα περάσει πιο ελαφριά απ’ ότι θα περίμενες! Ίσως σε ένα κείμενο να σου πω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό. Το πιο σημαντικό που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι μπορείς να αλλάξεις την ανατομία του εγκεφάλου σου και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι! Για φαντάσου?! Όλα είναι σχετικά!

A two years journey called IFS

Sometime in June 2016 I joined the IFS project as a Tester. That was 23 months ago!
I started in Worth as a back-end developer, but the project I was working on demanded a snr developer and I had to be replaced. At the same time the IFS project needed a tester and thought to give it a try. I wasn't happy that I wouldn't develop anymore, but testing was something new, worth exploring!

And this is how it started, I prepared my environment using my boss' credentials, I didn't even have my own yet, as I had not yet officially joined the team and the customer did not know about me.
By then the testers were the ones running the Acceptance tests for the developers before merging any pull request. So Michael, the tester who guided me in my first steps in Testing, suggested I would join before the end of the sprint, so that I could help out with the PRs, that had to be merged before the "code cut off". And so it began! The last day of a sprint, without even having my own account I joined IFS as a Tester. By that time, the code cut off was always on a Friday, all the last PRs had to get in and then we would merge development to the acceptance branch, run all the acceptance tests and then deploy to the UAT server, smoke test it, and then to production. If all good! If there were tests failing we would have to fix them branching off the acceptance branch. Well that part is still the same with now, 2 years later. The only difference is, that now we can deploy on any day we want, plus the deploy can be done during "normal working hours". By then the infrastructure guys and the testers were staying long Friday evenings for the deploy to happen.

When I first joined IFS the team was huge! Before joining, I was a bit afraid on how is it gonna be working in such a huge team. Will I get to know and work with everybody? Surprisingly, when I joined the IFS team I felt a warm welcome. The team, although its size, felt really as a team. Michael & Ewan gave me their guidance on how to test IFS and this is how it started. But also had great team leads, great communication with the developers, the infrastructure guys, the business analysts, the content and the UX people. Everyone in the team has his own role and is responsible for the job they deliver. But at the same time, they are willing to share their experience, help each other out and learn from one another. We are working together to deliver a project that we are proud of. But in the end, the product we deliver is not the Innovation Funding Service portal, is us; is our team, that we are most proud of. IFS is a safe place where people enjoy working together, learn from each other and improve. And I am very lucky to be part of it.

Very quickly I learned to be a tester, learned from others and in my turn shared this knowledge with many different testers that passed from this project. I started enjoying being a tester, learned to see the project from a different angle. What it means to have less bugs, be more secure, perform adequately when there are many users. But also what is required to be accessible by different people, what it means to be user friendly and how important it is to have the right content.

Then I realised that I became obsessed with my job. This passion about quality and the care for details, in combination with my developing knowledge helped move forward and become good in what I was doing. The project started speaking to me. Yes, speaking! "Click here" or "Try this path, there is a bug", "Try it!", I could hear it saying to me. Have raised lots of tickets! I know it sounds evil, but it is honest to say, that I took pleasure in discovering bugs. Haha!
But it really does not matter how many tickets you raise or how many lines of code you write. (Forgot to say that part of my job, is to write acceptance tests and thus write and maintain this part of the code.)  What is important, is to improve the project, to catch issues before they hit production. But also to teach the other team-members to think in a similar way. Help testers improve their testing work, help developers test their code before they deliver it to you, or think along with them while they develop. This way the product becomes more robust.
When you find issues and you move tickets to Done, is productivity. When you enable discussions raising the right questions, or boost things to happen because you are there, then this is called generativity and it is equally or even more important in a tester's job.
And believe it or not, sometimes succeeding more comes from doing less. Don't rush to give the answer, let others discover it. Give the space and the time to enable others to do more.

I've learned that as testers we don't need to only bring sad news, but also good news. I got to work with many people in the team, developers or not.  I got to see the job they deliver, but also learn their personal flaws and skills. There are many occasions I am proud of the people I have worked with and I tried to show it. I am sorry if I have not shown this enough! At first I was hesitating, working in another country (in the Netherlands and not in England), but also  having a very important customer, we had to be very careful of what we were saying. But I learned to be confident and be vocal! Dare to speak out and say the things my colleagues did well. Speak about the feature they delivered, the code that was written, how well they explained something or organised an event.

I learned to be more and more curious. But also in order to do my job well, I had to understand partly the job of others, thus I started being involved in Pull requests and ask questions. My team-members were always happy to explain, and of course proud to share what they accomplished. If you ever need to learn about something, go for it! Study, search, ask! Do not wait for permission, do not wait for others to include you, 'cause you only restrict yourself. Join that meeting of the java-devs, where they are speaking about ZDD or about Pact Testing, because this is how we learn and how we can be more useful members in the team! Be the change you want to see.

The IFS project and the people in this team that I love and will always be happy to work together again, taught me to be a tester. So what is the role of a tester? As I have learned at the Test bash conference by Maaret, a tester  is:

catalyst: a person that sits with others so that things of importance get done.
conscience: that is doing the right thing, that is brave to be vocal.
cheerleader: saying the good news, spreading a positive vibe.
critical thinker: daring to doubt, thinking out of the box, asking right questions, thinking ahead.

I am gonna miss you all. I have learned a lot and I want to thank you for that!