Η θεωρία της σχετικότητας

Όχι, δεν αναφέρομαι στην αρχή της σχετικότητας του Γαλιλαίου, ούτε στη γενική και ειδική θεωρία του Αϊνστάιν. Αναφέρομαι στη θεωρία που ανακάλυψα εγώ, που έχεις ανακαλύψει κι εσύ. Τη θεωρία που αν δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα, σου εύχομαι να την ανακαλύψεις κάποια μέρα. Ίσως το κείμενο αυτό να σε κάνει να αναρωτηθείς, ίσως πάλι να σκεφτείς ότι γράφω ότι μου κατέβει στο κεφάλι, χωρίς να έχουν κανένα νόημα αυτά που γράφω.

Λοιπόν, η θεωρία μου λέει το εξής:

Η πραγματικότητα, την οποία ζούμε δεν είναι συγκεκριμένη. Αλλά εξαρτάται από το πως ο καθένας μας την ερμηνεύει.

Για παράδειγμα, εσύ έχεις μάθει να μη βάζεις τα φορεμένα ρούχα στο ίδιο μέρος με τα καθαρά γιατί έτσι λερώνεις και τα καθαρά. Το πιστεύεις τόσο πολύ αυτό, που θα το μάθεις και θα το εξηγήσεις κ σε κάποιον άλλο να κάνει το ίδιο. Αν όμως μία μέρα τα μπερδέψεις, θα δεις πως δεν χάλασε και ο κόσμος και δεν έπαθες κάτι. Κάποιος άλλος, σε μια άλλη χώρα μπορεί να έχει μόνο δύο αλλαξιές και μόνο ένα κουτί να βαλει τα ρούχα του. Αυτός ο άλλος θεωρεί καθαριότητα το ότι μπορεί να διπλώσει τα ρούχα του και να τα βάλει μέσα στην κούτα του, ανεξάρτητα από το αν είναι καθαρά ή φορεμένα.

Ένα ακόμα παραδειγμα, ίσως πιο ενδιαφέρον. Μιλούσες με κάποιον και σου είπε κάτι που δεν σου άρεσε. Προσβλήθηκες από αυτό που σου είπε και λες, μα πως τολμάει και μου μιλάει έτσι. Ίσως να του απαντήσεις εκείνη τη στιγμή. Ίσως να το καταπιείς για την ώρα και να του το πεις άλλη στιγμή, ίσως πάλι να μαζέψεις πολλά μέσα σου και κάποια στιγμή να ξεσπάσεις. Ίσως όμως ο συνομιλητής σου να σου το είπε χωρίς να έχει σκοπό να προσβάλλει, ίσως έχει κακό χιούμορ, ίσως στη κοινωνία που έχει μεγαλώσει να μη θεωρείται καν προσβλητικό. Ίσως απλά να είχε μια άσχημη μέρα και να είπε κάτι που διαφορετικα δεν θα το έλεγε. Ίσως και να ήθελε όντως να σε προσβάλλει. Και αν όντως ήθελε να το κάνει, και λοιπόν? Άστον τον άλλο να είναι μικρός, μη χαλάς τη μέρα σου για τη μικροψυχία του άλλου.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι στο χέρι σου να ερμηνεύσεις με όποιο τρόπο θέλεις εσύ την κατάσταση και τα συναισθήματά σου.

Πολλές φορές θυμωνουμε με αυτά που μας λένε (και ξαναλένε) κάποιοι άνθρωποι. Μπορείς να δοκιμάσεις:

• να το αγνοήσεις ή να το δεις χιουμοριστικά.
• Αν σε ενοχλεί πολύ μπορείς και να δοκιμάσεις να μιλήσεις για αυτό με το συνομιλητή σου. Δέκα λεπτά αρκούν και με ήρεμο τρόπο μπορείς να εξηγήσεις τι σε ενοχλεί και γιατί (πως σε κάνει να νιώθεις αυτό που σου λέει) και να ζητήσεις να μην σου το ξαναπεί. Και άμα παρόλα αυτά το ξανακάνει, δε φταις εσύ, εσύ προσπάθησες, δεν αξίζει να χαλιέσαι!
• Μπορείς όμως και να θυμώσεις και να ξεσπάσεις εκείνη την ώρα, ή να το μαζέψεις μέσα σου και να ξεσπάσεις αργότερα. Σε αυτές τις δύο περιπτώσεις θα κάνεις και θα πεις πράγματα που διαφορετικά δεν θα έλεγες. Όταν μιλάμε γεμάτοι συναισθήματα λέμε και σκεφτόμαστε πράγματα που ένα ήρεμο μυαλό δεν θα σκεφτόταν. Έτσι μπορείς να πληγώσεις τον εαυτό σου και το συνομιλητή σου και να καταστρέψεις μια σχέση που δύσκολα μπορείς να επιδιορθώσεις.

Είναι λοιπόν στο χέρι σου να ερμηνεύσεις μία κατάσταση όπως εσύ θέλεις και να πάρεις όποια απόφαση θέλεις. Η επιλογή είναι δική σου! Τί θα προτιμούσες?

Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές εμπειρίες στη ζωή του. Εγώ μεγάλωσα σε μία οικογένεια που στο σπίτι πάντα μαγειρεύε η μαμά μου. Έχω λοιπόν το παράδειγμα ότι η γυναίκα μαγειρεύει στο σπίτι. Σε μια άλλη οικογένεια στην ίδια χώρα, μαγειρεύει ο μπαμπάς, έτσι άλλο παράδειγμα παίρνουν τα παιδιά. Στη δυτική Αμερική είναι φθηνότερο να αγοράσεις φαγητό από έξω και πολύ σπάνια μαγειρεύουν στο σπίτι. Ανάλογα με το τι έχεις συνηθίσει, αυτή είναι και η πραγματικότητα που ζεις. Είναι ανόητο να νομίζεις ότι όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Είναι ανόητο να θεωρείς κάτι αυτονόητο και να θυμώνεις που κάποιος δεν το καταλαβαίνει. Κάθε ένας από εμάς σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, έχει διαφορετικές εμπειρίες και διαφορετικούς πόρους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λέμε και να κάνουμε πράγματα που μπορούν να θεωρηθούν προσβλητικά. Είναι στο χέρι σου να κάνεις τις επιλογές σου.

Νομίζω ότι αρκούν αυτά τα παραδείγματα για να σου πω ότι όλα είναι σχετικά. Και έχοντας πει αυτά θα σου πως ξέρω πως η θεωρία είναι πιο εύκολη από την πράξη. Συχνά όταν είμαστε γεμάτοι συναισθήματα αντιδράμε και ναι πρέπει να να αντιδρά ε! Δε λέω ότι πρέπει να τα καταπίνουμε όλα ή να τα ρίχνουμε στο βρόντο και να λέμε “δε βαριέσαι“. Όχι, σε καμία περίπτωση δεν το λέω αυτό! Τα συναισθήματα μας υπάρχουν για να μας προστατεύουν. Πρέπει να νιώθουμε και τη χαρά και τη λύπη. Και πρέπει να γνωστοποίουμε στους άλλους αυτά που μας πειράζουν. Αλλά εμείς επιλέγουμε τον τρόπο! Είναι σημαντικό στο τέλος της ημέρας να ξαπλωνεις στο μαξιλάρι σου με τη συνείδησή σου ήσυχη.

Αν θέλεις να βοηθήσεις τον εαυτό σου να μην πέφτει θύμα των συναισθημάτων σου, μπορείς να κάνεις το εξής. Όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθεις βγάλτα από επάνω σου και τοποθέτησέ τα πάνω σε έναν αόρατο άνθρωπο δίπλα σου. Παρατήρησε αυτό τον αόρατο άνθρωπο και δες τί νιώθει, και γιατί το νιώθει αυτό και τι θα τον συμβούλευες να κάνει? Ισχύει πως όταν κάποιος άλλος έχει ένα πρόβλημα ξέρουμε συχνά τι φταίει και πως να το λύσουμε. Στους άλλους είμαστε πάντα πολύ καλοί στις συμβουλές. Όταν όμως πνιγόμαστε εμείς από τα συναισθήματά μας, τότε όλοι και όλα είναι λάθος και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε οι ίδιοι. Για αυτό λοιπόν, βοηθάει να βάλεις τα συναισθήματά σου στον αόρατο φίλο σου. Θα σε βοηθήσει να σκεφτείς και να βρεις ωραίες ιδέες και διεξόδους.  

Και για να κλείσω αυτό κείμενο, θα σου πω ακόμα πως το μυαλό μας είναι ένας μυς σαν όλους τους άλλους στο σώμα μας. Όταν ένα μυ το γυμνάζεις θα είναι δυνατός, αν δεν τον γυμνάζεις τότε θα χαλαρώσει. Έτσι είναι και το μυαλό μας, όταν κάνουμε αρνητικές σκέψεις τότε βοηθάμε το μυαλό μας να σκέφτεται όλο και περισσότερο αρνητικά. Σε μία ώρα μεγαλύτερης ανάγκης θα περάσουν όλες οι χειρότερες σκέψεις. Μπορείς να βοηθήσεις τον εγκέφαλό σου να σκέφτεται θετικά. Έτσι όταν θα έρθει η δύσκολη στιγμή θα περάσει πιο ελαφριά απ’ ότι θα περίμενες! Ίσως σε ένα κείμενο να σου πω πώς μπορείς να το κάνεις αυτό. Το πιο σημαντικό που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι μπορείς να αλλάξεις την ανατομία του εγκεφάλου σου και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι! Για φαντάσου?! Όλα είναι σχετικά!

A two years journey called IFS

Sometime in June 2016 I joined the IFS project as a Tester. That was 23 months ago!
I started in Worth as a back-end developer, but the project I was working on demanded a snr developer and I had to be replaced. At the same time the IFS project needed a tester and thought to give it a try. I wasn't happy that I wouldn't develop anymore, but testing was something new, worth exploring!

And this is how it started, I prepared my environment using my boss' credentials, I didn't even have my own yet, as I had not yet officially joined the team and the customer did not know about me.
By then the testers were the ones running the Acceptance tests for the developers before merging any pull request. So Michael, the tester who guided me in my first steps in Testing, suggested I would join before the end of the sprint, so that I could help out with the PRs, that had to be merged before the "code cut off". And so it began! The last day of a sprint, without even having my own account I joined IFS as a Tester. By that time, the code cut off was always on a Friday, all the last PRs had to get in and then we would merge development to the acceptance branch, run all the acceptance tests and then deploy to the UAT server, smoke test it, and then to production. If all good! If there were tests failing we would have to fix them branching off the acceptance branch. Well that part is still the same with now, 2 years later. The only difference is, that now we can deploy on any day we want, plus the deploy can be done during "normal working hours". By then the infrastructure guys and the testers were staying long Friday evenings for the deploy to happen.

When I first joined IFS the team was huge! Before joining, I was a bit afraid on how is it gonna be working in such a huge team. Will I get to know and work with everybody? Surprisingly, when I joined the IFS team I felt a warm welcome. The team, although its size, felt really as a team. Michael & Ewan gave me their guidance on how to test IFS and this is how it started. But also had great team leads, great communication with the developers, the infrastructure guys, the business analysts, the content and the UX people. Everyone in the team has his own role and is responsible for the job they deliver. But at the same time, they are willing to share their experience, help each other out and learn from one another. We are working together to deliver a project that we are proud of. But in the end, the product we deliver is not the Innovation Funding Service portal, is us; is our team, that we are most proud of. IFS is a safe place where people enjoy working together, learn from each other and improve. And I am very lucky to be part of it.

Very quickly I learned to be a tester, learned from others and in my turn shared this knowledge with many different testers that passed from this project. I started enjoying being a tester, learned to see the project from a different angle. What it means to have less bugs, be more secure, perform adequately when there are many users. But also what is required to be accessible by different people, what it means to be user friendly and how important it is to have the right content.

Then I realised that I became obsessed with my job. This passion about quality and the care for details, in combination with my developing knowledge helped move forward and become good in what I was doing. The project started speaking to me. Yes, speaking! "Click here" or "Try this path, there is a bug", "Try it!", I could hear it saying to me. Have raised lots of tickets! I know it sounds evil, but it is honest to say, that I took pleasure in discovering bugs. Haha!
But it really does not matter how many tickets you raise or how many lines of code you write. (Forgot to say that part of my job, is to write acceptance tests and thus write and maintain this part of the code.)  What is important, is to improve the project, to catch issues before they hit production. But also to teach the other team-members to think in a similar way. Help testers improve their testing work, help developers test their code before they deliver it to you, or think along with them while they develop. This way the product becomes more robust.
When you find issues and you move tickets to Done, is productivity. When you enable discussions raising the right questions, or boost things to happen because you are there, then this is called generativity and it is equally or even more important in a tester's job.
And believe it or not, sometimes succeeding more comes from doing less. Don't rush to give the answer, let others discover it. Give the space and the time to enable others to do more.

I've learned that as testers we don't need to only bring sad news, but also good news. I got to work with many people in the team, developers or not.  I got to see the job they deliver, but also learn their personal flaws and skills. There are many occasions I am proud of the people I have worked with and I tried to show it. I am sorry if I have not shown this enough! At first I was hesitating, working in another country (in the Netherlands and not in England), but also  having a very important customer, we had to be very careful of what we were saying. But I learned to be confident and be vocal! Dare to speak out and say the things my colleagues did well. Speak about the feature they delivered, the code that was written, how well they explained something or organised an event.

I learned to be more and more curious. But also in order to do my job well, I had to understand partly the job of others, thus I started being involved in Pull requests and ask questions. My team-members were always happy to explain, and of course proud to share what they accomplished. If you ever need to learn about something, go for it! Study, search, ask! Do not wait for permission, do not wait for others to include you, 'cause you only restrict yourself. Join that meeting of the java-devs, where they are speaking about ZDD or about Pact Testing, because this is how we learn and how we can be more useful members in the team! Be the change you want to see.

The IFS project and the people in this team that I love and will always be happy to work together again, taught me to be a tester. So what is the role of a tester? As I have learned at the Test bash conference by Maaret, a tester  is:

catalyst: a person that sits with others so that things of importance get done.
conscience: that is doing the right thing, that is brave to be vocal.
cheerleader: saying the good news, spreading a positive vibe.
critical thinker: daring to doubt, thinking out of the box, asking right questions, thinking ahead.

I am gonna miss you all. I have learned a lot and I want to thank you for that!

Ρυζόγαλο

Πάει καιρός από τότε που έχω φωτογραφήσει κάποιες από τις λιχουδιές μου, αλλά δε βρίσκω χρόνο για να τις αναρτήσω... Σήμερα όμως, επειδή κάθισα να αναρτήσω τη βασιλόπιτα αποφάσισα να κάνω και κάτι ακόμα... Έτσι θα ποστάρω συνταγή από ρυζόγαλο, γιατί η πρώτη μου απόπειρα για να φτιάξω απέτυχε. Και τώρα ίσως να σκέφτεστε πόσο δύσκολο είναι να κάνει κανείς ρυζόγαλο;; Και όμως δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο.... Κι εγώ αυτό είχα σκεφτεί... Πόσο δύσκολο είναι πια να κάνεις ρυζόγαλο;;; Και όμως.... Μετά από τη τρίτη φορά άρχισα να το πετυχαίνω. Οπότε έχουμε και λέμε...

Υλικά:
1 λίτρο φρέσκο γάλα
1 φλ. Νερό
7 κ.σ. ρύζι
3 κ.σ. νισεστέ
¾ φλ. Ζάχαρη
Λίγο ξύσμα λεμονιού ή 1 αμπούλα βανίλια

Εκτέλεση:
Βάζουμε το ρύζι με το νερό να βράσει, και σε μια άλλη κατσαρόλα βάζουμε το γάλα με τη ζάχαρη και το ξύσμα λεμονιού ή τη βανίλια. Κρατάμε λίγο κρύο γάλα σε ένα ποτήρι. Όταν βράσει το ρύζι το βγάζουμε από το μάτι και το ρίχνουμε στο χλιαρό γάλα. Αν δεν έχουμε χαμηλώσει το μάτι που βράζει το γάλα τώρα είναι η ώρα να το κάνουμε. Το χαμηλώνουμε για να μη ξεχειλίσει το γάλα από τη κατσαρόλα. Όταν είμαστε σίγουροι ότι το ρύζι έχει βράσει καλά, ρίχνουμε το νισεστέ στο γάλα που κρατήσαμε και το διαλύουμε. Ρίχνουμε το μείγμα με το νισεστέ μέσα στη κατσαρόλα όσο είναι ζεστό ακόμα και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πήξει.
Σερβίρουμε σε μπολ, και αν μας αρέσει ρίχνουμε λίγο κανέλα.

Καλή επιτυχία!

Βασιλόπιτα κέικ

Σχεδόν μιάμιση μέρα έμεινε για να τελειώσει ο χρόνος, κι εγώ εννοείται πως έκανα βασιλόπιτα σπιτική. Η βασιλόπιτα που κάνω είναι σαν κέικ, δε θυμίζει καθόλου τη τσουρεκένια κλασική βασιλόπιτα που τρώμε. Επιλέγω να κάνω αυτή για διάφορους λόγους με σημαντικότερο το ότι φοβάμαι να κάνω τσουρέκια γιατί την έχω πατήσει μια φορά, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το αναλύσω σε κάποιο άλλο ποστ, ίσως κάποια μέρα!!

Υλικά:
250γρ. Βούτυρο αγελαδινό
2½ φλ. Ζάχαρη
2 αμπούλες βανίλιας
4 κ.γ. κονιάκ ή όποιο λικέρ έχουμε
6 αβγά
Ξύσμα από 2 πορτοκάλια
1φλ. Γάλα εβαπορέ
4 φλ. Αλεύρι γ.ο.χ.
1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ

Εκτέλεση:
Έχουμε το βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου και το χτυπάμε μαζί με τη ζάχαρη στο μίξερ. Ρίχνουμε τα αβγά ένα- ένα , το κονιάκ το ξύσμα ,τις βανίλιες, το μπέικιν. Τέλος ρίχνουμε εναλλάξ μία το αλεύρι, μια το γάλα. Ρίχνουμε το μείγμα σε βουτυρωμένο και αλευρωμένο ταψί. Ψήνουμε στους 180° για περίπου 50'.

Επίσης όπως θα δείτε στη φωτογραφία που έχω αναρτήσει, θα δείτε πως τη βασιλόπιτα μου την έχω στολίσει με γλάσο, το οποίο το έβαλα σε ένα αυτοσχέδιο κορνέ ζαχαροπλαστικής τελευταία στιγμή για να τη στολίσω και να την ομορφύνω κάπως. Ναι το ξέρω, δεν έχω πολύ σταθερό χέρι, αλλά νομίζω ότι η προσπάθεια μου είναι μια ωραία σπιτική προσπάθεια....

Υλικά για το γλάσο:
2 ασπράδια αβγών
2 φλ. Ζάχαρη άχνη
2 κ.γ. χυμό λεμόνι

Εκτέλεση:
Εδώ τα πράγματα είναι πολύ απλά.... Ρίχνουμε τα ασπράδια και την άχνη σε ένα μπολ, χτυπάμε καλά με μίξερ να ομογενοποιηθούν τα υλικά, και ρίχνουμε στο τέλος το λεμόνι.

Σε αυτό το σημείο να σας θυμίσω,μη  ξεχάσετε να βάλετε το φλουρί σας!!

Καλή επιτυχία!! Καλή χρονιά!!

Γαλατόπιτα

Εγώ προσωπικά το έχω πάρει πια απόφαση. Η θερμοκρασία δεν πρόκειται να πέσει.... Είναι μέσα Σεπτεμβρίου και ακόμα το μεσημέρι χτυπάει 35° κελσίου! Το βράδυ είναι λίγο πιο υποφερτή η κατάσταση όπως και το πρωί, αλλά μόλις αρχίζει να μεσημεριάζει λιώνουμε. Όποτε έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Χριστούγεννα θα κάνουμε στη Χαλκιδική σε κανένα μπιτσόμπαρο, τη βλέπω τη δουλειά! Κι ενώ μόνο που αναπνέω ζεσταίνομαι με αυτό το καιρό, μόλις έπεσε 5-6 βαθμούς η θερμοκρασία μπήκα στη κουζίνα για να ξεκινήσω τα χειμερινά μου μαγειρέματα. Το ξέρω, δεν είμαι στα καλά μου. Πρώτα γκρινιάζω για τη ζέστη και μετά λέω πως μπήκα στη κουζίνα.  Προς υπεράσπιση μου το καλοκαίρι μου δεν ήταν έτσι όπως το είχα σχεδιάσει, άλλοι τρέχαν στις παραλίες κι εγώ έτρεχα για δουλειές μέσα στη πόλη, οπότε είμαι λίγο αγχωμένη αυτό το καιρό. Και τι πιο χαλαρωτικό από το να ανακατεύεις υλικά μέσα σε ένα μπολ και να το ρίχνεις στο φούρνο? Η συνταγή που σας παρουσιάζω σε αυτό το ποστ είναι γαλατόπιτα. Επειδή θέλαμε γλυκό στο σπίτι με τα λίγα υλικά που είχα μου βγήκε η γαλατόπιτα.

Υλικά για τη κρέμα:
⅔ του φλ. σιμιγδάλι ψιλό
⅔ του φλ. ζάχαρη
3 αβγά
1 βανίλια
4 φλ. γάλα

Υλικά για το φύλλο:
1½ φλ. αλεύρι
Το χυμό ενός πορτοκαλιού
¼ κ.γ. σόδα μαγειρικής
½ φλ. νερό
2 κ.σ. ελαιόλαδο
Λίγο αλεύρι για το άνοιγμα του φύλλου

Ζάχαρη και κανέλα για το πασπάλισμα της πίτας όπως επίσης κι ένα αβγό για το άλλειμα.

Εκτέλεση:
Ξεκινάμε να κάνουμε τη κρέμα, ρίχνοντας σε μια κατσαρόλα το σιμιγδάλι και  τη ζάχαρη με τα αυγά. Ανακατεύουμε καλά να γίνει μια μάζα. Μη σας φοβίσει ότι θα σβωλιάσει. Ρίχνουμε και το γάλα και το βάζουμε στη φωτιά ανακατεύοντας συνεχώς. Μόλις δείτε ότι αρχίζει να πήζει, κατεβάστε το και είναι έτοιμη η κρέμα μας. Τώρα θα ρίξετε μέσα σε ένα μπολ το αλεύρι για να κάνετε τη ζύμη. Ρίχνουμε τη σόδα στο χυμό και το ρίχνουμε κατ' ευθείαν στο μπολ με το αλεύρι. Μέσα στο μπολ ρίχνουμε επίσης και το λάδι. Έπειτα αρχίζουμε σιγά σιγά να ανακατεύουμε ρίχνοντας σταδιακά το νερό μέχρι να γίνει μια ζύμη που να ξεκολλάει από τα χέρια. Από αυτή τη ζύμη μας προκύπτει ποσότητα για 2 φυλλα. Λαδώνουμε το ταψί μας, ανοίγουμε το πρώτο φύλλο, λαδώνουμε, ανοίγουμε και το δεύτερο φύλλο και βάζουμε τη κρέμα από πάνω. Το φύλλο που περισσεύει γύρω γύρω δε το κόβουμε, αλλά σκεπάζουμε όσο γίνεται τη πίτα μας. Αλείφουμε με αβγό μόνο τη κρέμα που είναι ξεσκέπαστη, πασπαλίζουμε με ζάχαρη και κανελα. Ψήνουμε στους 180° με 200° για περίπου μισή ώρα, μέχρι να πάρει χρώμα η κρέμα. Την αφήνουμε να κρυώσει πριν την εξαφανίσουμε για να  είναι πιο στέρεα η κρέμα μας. Καλή απόλαυση!

Κερί απο σπίτι....

Σήμερα το απόγευμα ήθελα να δημιουργήσω.... Δεν ήθελα να διαβάσω ούτε βιβλίο​, ούτε τηλεόραση να δω, βόλτα να πάω δεν ήθελα λόγω καιρού, οπότε σκεφτόμουν....και σκεφτόμουν....και μου ήρθε! Θα κάνω ένα σπιτικό κεράκι σαν αυτά που βλέπω παντού, απλά θα κάνω κάτι για να βάλω τη πινελιά τη δικιά μου.

Υλικά:
Υπολείμματα από παλιά κεριά
Ένα βαζάκι από μαρμελάδα ή μαγιονέζα ή κάτι τέτοιο
Ένα κραγιόν που δε χρησιμοποιώ πλέον
Και μια ποσότητα από το αρωματικό λαδάκι που καίω στον καυστήρα, ξέρετε αυτά που βάζουμε από πάνω το λαδάκι και από κάτω το ρεσώ...
Και φυτίλι από μια λαμπάδα

Εκτέλεση:
Εγώ προσωπικά σπίτι μου, έχω μια κατσαρόλα μικρή που την έχω για διάφορες κατασκευές τέτοιου τύπου. Έριξα μέσα τα υπολείμματα των κεριών και το κραγιόν. Τα άφησα να λιώσουν καλά και τράβηξα το κατσαρολάκι από τη φωτιά κι έριξα λαδάκι με άρωμα μήλο. Το φυτίλι το έδεσα στη μια μεριά με ξυλάκι για σουβλάκια και το στήριξα στο βαζο. Έριξα το υγρό κερί μέσα στο βάζο και περίμενα μέχρι να κρυώσει.

Κεικ νηστίσιμο κακάο - μπανάνα και κουλουράκια κανέλα - Πορτοκάλι

Το ξέρω πως δε κολλάει η χρονική στιγμή με το συγκεκριμένο ποστ, αλλά προς υπεράσπιση μου για ακόμα μια φορά όταν ήθελα να το ανεβάσω ( σαρακοστή....) είχε πρόβλημα η εφαρμογή ή και το κινητό μου δε ξέρω.... Εν πάσει περίπτωσει, δε μπορώ να μη την ανεβάσω ,έτσι απλά για να υπάρχει στο αρχείο μας, επίσης μη ξεχνάμε πως υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι είναι​ βίγκαν.

Υλικά για το κέικ:
10 κ.σ. σπορέλαιο
2 κ.σ. ξύδι
6 κ.σ. κακάο
3 φλ.τσ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 κ.γ. μαγειρική σόδα
2 φλ.τσ. νερό
2 βανίλλιες
1 ½ φλ.τσ. ζάχαρη
1 μπανάνα πολτοποιημένη

Εκτέλεση:
Βάζω όλα τα υγρά μαζί σε ένα μπολ μαζί την πολτοποιημένη μπανάνα,και ανακατεύουμε. Σε ένα άλλο μπολ ρίχνουμε τα στερεά υλικά μας και αφού τα έχουμε ανακατέψει λίγο μόνα τους,τα ρίχνουμε σταδιακά στο μπολ με τα υγρά. Τέλος βάζουμε το μείγμα μας σε βούτυρωμενη- αλευρωμένη φόρμα και ψήνουμε στους 180° για 45'. Το αλεύρι που αλευρώνουμε τη φόρμα μπορούμε να το αντικαταστήσουμε με λίγο βούτυρο.

Υλικά για τα κουλουράκια:
½ κιλό περίπου αλεύρι γ.ο.χ.
1 φλ.τσ. ζάχαρη
1 φλ.τσ. φρέσκο χυμό πορτοκαλιού
1 φλ.τσ. ηλιέλαιο
2 κ.γ. κανέλα
Ξύσμα ενός πορτοκαλιού
1 κ.γ. μαγειρική σόδα
1 κ.γ. μπέικιν πάουντερ

Εκτέλεση:
Εδώ η εκτέλεση είναι απλή. Τα ρίχνουμε όλα μαζί και τα ζυμώνουμε καλά- καλά. Η ζύμη να μη κολλάει στα χέρια. Αυτό σημαίνει πως ίσως να χρειαστεί και λίγο παραπάνω αλεύρι ή και λίγο λιγότερο. Αυτό το αφήνω στη κρίση σας. Πλάθουμε και τα απλώνουμε σε λαμαρίνα στρωμένη με λαδόκολλα. Ψήνουμε για 20 με 25 λεπτά στους 200°.

Απολαύστε!!!

Cookies με κομματάκια σοκολάτας

Το τελευταίο δίμηνο περίπου, κάτι είχε πάθει η εφαρμογή blogger στο κινητό μου,και δε μπορούσα να ανεβάσω τίποτα. Δε δημοσίευε τα ποστ μου. Στη προσπάθεια μου να φτιάξω την εφαρμογή,μού διαγράφηκε μια από τις αγαπημένες κι εύκολες συνταγές. Έτσι σας τη ξαναπαραδίδω, και τέτοιο κακό να μη μας ξαναβρεί!!!

Υλικά:
3/4 φλ.τσ. ζάχαρη
3/4 φλ.τσ. ζάχαρη καστανή
1/2 κ.γ. αλάτι
1 κ.γ. σόδα μαγειρική
2 αμπούλες βανίλιας
1 αβγό
1 φλ.τσ. βούτυρο
2 και 1/4 αλεύρι γ.ο.χ.
1 φλ.τσ. φουντούκια
1 φλ.τσ. κομμάτια σοκολάτας

Εκτέλεση:
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αβγό, τη βανίλια,το βούτυρο( το βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου να δουλεύετε εύκολα με το χέρι), τα δύο είδη ζάχαρης. Σε ένα άλλο μπολ, έχουμε ανακατέψει το αλεύρι, τη σόδα ,και το αλεύρι. Ρίχνουμε το μείγμα με το αλεύρι σταδιακά στο μείγμα με το βούτυρο και ζυμώνουμε να ομογενοποιηθούν. Τέλος ρίχνουμε τη σοκολάτα και τα φουντούκια. Ψήνουμε για 10 με 15 λεπτά σε προθέρμασμενο φούρνο στους 200° . Τη ζύμη τη πλάθουμε σε μπαλάκια,τα οποία τοποθετούμε σε αραιή διάταξη στο ταψί. Τα δικά μου μπισκότα στη φωτογραφία έχουν σταγόνες σοκολάτας ,ινδοκάριδο και δημητριακά ολικής αλέσεως! Απολαύστε!!!

Ανοιξιάτικες επιθυμίες....

Άνοιξη.... Η πιο ρομαντική εποχή τού χρόνου.... Επίσης είναι η εποχή που εγώ προσωπικά διαβάζω πιο εύκολα βιβλία...  Φέτος όμως, δεν είχα όρεξη να διαβάσω κάποιο από τα βιβλία που έχω στη βιβλιοθήκη μου παρακαταθήκη. Ήθελα να διαβάσω κάτι που να τελειώνει. Κάτι γρήγορο που να θρέφει ψυχή και πνεύμα. Έτσι θυμήθηκα μια ποιητική ανθολογία που έχει η αγαπημένη μου νονά και αποφάσισα να τη δανειστώ. Θέλω να πω πως σήμερα είναι η πρώτη μου απόπειρα ανάγνωσης ποίησης, καλά....ίσως η δεύτερη, απλά στη συγκεκριμένη ανθολογία έχω άπειρες επιλογές, δε διαβάζω ένα συγκεκριμένο ποιητή, κι έτσι έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για τη ποίηση. Διαβάζοντας εδώ και αρκετή ώρα σκέφτηκα ότι θα ήθελα να παραθέσω ένα ποίημα που μου άρεσε, -ίσως και να βρήκα κάποιο σημείο ταύτισης σε αυτό- για να μπορώ να το θυμάμαι. Το ποίημα αυτό είναι του Μάνου Ελευθερίου,και λέγεται "Ν' αλλάξουμε κόλαση".

Όταν αποφάσισα να πολεμήσω την Άνοιξη
(Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πια της φαντασίας μου)
Οι κάλπηδες κριτές μου πρόσφεραν μια θέση στην αγχόνη.

Θέλω να αλλάξω δέρμα. Πρέπει να αλλάξω κόλαση.
Ν'αλλάξουμε αέρα.Πρέπει να αλλάξουμε κόλαση.

Singing in Paradiso

Have I ever told you I love singing? Well, now I do.
Singing is something that came intuitively to me. Since I was a kid, I would start singing all songs I would know. My mother would know I'd be feverish, when I would sing more than usual :)

I am singing when I am sad, when I am stressed, when I am happy.
I sing when I cycle, tired from a full day of work, back home.
I sing after zig-a-zig-ah.
I sing always and I sing everyday. I don't know much about music and I am not so good yet in reading notes. Singing till now was a habit for me.

Recently, I decided to know more about me, my voice. Is nice when one can sing tolerable or when you can imitate other singers. But is more beautiful to discover your own voice, your own signature, your own DNA. This is my voice, this is me!

Almost a year ago, I joined, for the first time in my life, a choir, as a hobby. We are singing pop songs. The best hits of the radio ;)  I must say that this is one of the best things I have ever tried.
Singing is like a sport, in that it involves toning and strengthening muscles, is developing stamina in using those muscles, as well as learning how not to fatigue or damage them. Also singing high notes boosts the endorphin secretion in your brain.
Does this sound like too much and complicated information?
Let me rephrase:
After a full day working behind my computer screen, I am singing in the choir for 2 hours. The result is wonderful. I am full of energy and I feel literally resurrected!

Singing in a choir is also educative. It boosts our skills for teamwork. The result that people listen from us, is a result of a teamwork. People with different voices, different anatomy, different singing skills, practice together, listen to one another, feel the rhythm of the music and produce something all together. And this is beautiful!

Last January, we performed in Paradiso in Amsterdam. Paradiso is a very famous music venue and cultural centre, that is located in Amsterdam. Big names of the music area perform there. Thus, you can imagine the excitement that such a performance brings!

For this performance, we gathered an ensemble of 200 people from choirs from different cities. Is cool, that we could perform all together, although we don't practice together. Isn't it?!
We were on the stage, wearing our best outfit. We were singing pop songs, that most people have, at least, heard once. People would sing with us and would applause.
Can you imagine what a great feeling that is? A performance is like your efforts and practice has paid back!

Well, I will tell you what. That was not the best part of this.

The best part was being in the audience.

We were performing in Paradiso in an event called "korendagen", which literately translates to "choir days". It was a day - or maybe more days, I am not sure about that - that different choirs, from different cities, gathered and performed, the one after the other.

You could hear all kind of songs, with English or Dutch lyrics. Different styles as well. And the people performing would be of all ages, 

all skills, all types.
There was a choir, that looked like a group of outliers. And another one, only with women. There was a choir of elders and in another choir would be people struck by the hits of life.

There were all kinds of people there. 

Just like a fruit bowl full with various and exotic fruits.

All the fruits are tasty, although they taste differently.
Like the fruits have something in common although different, we also have something in common.
We love music and we love singing!
People would be on the stage, proud, with their best outfit, with their most beautiful smile.
They would be up there and perform for us! Like you put your heart in something you love, similarly they would put their heart to sing for us. Forgetting all the pain and fear. They were on the stage and they would do their best for us! I applauded a lot, I sang songs with them, I laughed and I cried.

And that was beautiful. That was the most beautiful part of the day. I will never forget this chance I had. Not because I was on the stage singing in Paradiso. But because I was in the audience.

Is nice to hear good quality of music. Is nice to hear nice songs being performed well. But the biggest beauty comes from within.

Κουλουράκια αλμυρά

Κρύο... Και όταν κάνει κρύο, εγώ ψάχνω ευκαιρίες να ανάψω το φούρνο για μια δόση έξτρα θερμότητας.... Πόσο μάλλον αυτές τις μέρες που το θερμόμετρο έχει αγγίξει και τους -10 βαθμούς κελσίου μέσα στη πόλη! Παρακάτω σας γράφω μια πανεύκολη συνταγή για κουλουράκια αλμυρά, με υλικά που έχουμε στο σπίτι.

Υλικά:
1φλ.τσ. ηλιέλαιο
1φλ.τσ.νερό
1φλ.τσ.φυτικό βούτυρο
1κ.γ.αλάτι
1κ.γ.ζάχαρη
1φακελάκι μπέικιν πάουντερ
Και όσο αλεύρι σηκώσει, η ζύμη να είναι μαλακή.
150γρ.γραβιέρα,κεφαλοτύρι ή κάποιο τυρί τύπου ρεγκάτο
1αβγό για το άλλειμα

Εκτέλεση:
Λιώνουμε το βούτυρο χωρίς να το κάψουμε, και σε ένα μπώλ ρίχνουμε το νερό, το ηλιέλαιο,το νερό και τέλος το βούτυρο.Έπειτα ρίχνουμε το αλάτι,τη ζάχαρη,το μπέικιν πάουντερ. Σε αυτό το σημείο, αρχίζουμε και ρίχνουμε το αλεύρι σταδιακά ανακατεύοντας με το χέρι. Η ζύμη μας είναι έτοιμη όταν ξεκολλάει απο τα χέρια και απο τα τοιχώματα του μπώλ. Τώρα αρχίζουμε και πλάθουμε σε οτι σχήματα θέλουμε,εγώ προτιμώ τα μπαστουνάκια και τα κουλουράκια σε σχήμα "ο". Αλλείφουμε με το αβγό, βάζουμε απο πάνω το τυρί της αρεσκείας μας,και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς, πάνω-κάτω.
Μπορούμε να ρίξουμε μέσα στη ζύμη λίγο τυρί, εγώ αυτό κάνω συνήθως, αλλά σας έγραψα τη συνταγή ακριβώς όπως είναι γραμμένη στο τετράδιο με τις συνταγές μου.

Καλή σας επιτυχία!!!!!

Σπιτική κηραλοιφή

Έχοντας  πολύ,πολύ καιρό να γράψω κατί,κι έχοντας αρκετό ελεύθερο χρόνο στη διαθεσή μου πλέον,αποφάσισα να μοιραστώ μια αγαπημένη μου διαδικασία.
Σπιτική κηραλοιφή! Ω ναι! Μετά απο έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο, κι έχοντας πάρει και απόψεις για τα αποτελέσματα σας παραθέτω τη συνταγή πιο κάτω. Να πω οτι είναι απο τα αγαπήμενα μου προϊόντα προσωπικής φροντίδας,και αυτό γιατί είναι το απόλυτο προϊόν για τους ξεραμένους αγκώνες,τα σκασμένα χέρια,τα σκασμένα χείλη και απ'ότι μου λένε και για τις σκασμένες φτέρνες! Εγω στη δικη μου εκδοχή έβαλα μελισσοκέρι το οποίο το αγόρασα απο ένα διαδικτυακό κατάστημα. Επίσης άλλαξα τις ποσότητες των ελαίων κι έβαλα λίγο αμυγδαλέλαιο και λίγο ελαιόλαδο. Αν θέλετε εντατική ενυδάτωση, η αποψή μου είναι να βάλετε μόνο ελαιόλαδο.

Συστατικά:
1 κουταλιά της σούπας αγνό μελισσοκέρι
5 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Εκτέλεση:
Σε μπεν μαρί ρίχνουμε όλα τα υλικά μας μέσα, και ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει το κερί μέσα στο λαδάκι μας. Γεμίζουμε μικρά βάζακια και κλείνουμε καλά. Ανοίγουμε το βαζάκι μονο όταν έχει κρυώσει καλά.

Tips:
Εγώ τη χρησιμοποιώ πριν τον ύπνο γιατί είναι "βαρύ" προϊόν. Επίσης ανάλογα με τις ανάγκες μας και τα γούστα μας αλλάζουμε τα έλαια και τις ποσότητες αυτών. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πιο ελαφριά έλαια, οπως αμυγδαλέλαιο,ακόμα και ηλιέλαιο. Και τελίκα μπορούμε να ρίξουμε μέσα και λίγο άρωμα,απλά δεν το προτιμώ γιατί η μυρωδιά του κεριού είναι υπέροχη!

Καλή επιτυχία!

Κουρα ομορφιας με αβγό

Προσπαθώντας να προλάβω τη καινούργια χρονιά. Δύο ποστ μεσα σε μια μέρα και εχω την εντύπωση πως εχω κάνα δυο ακομα ποστάκια μεχρι τέλος του 2016!! Λοιπόν πάντα θυμόμουν ως παιδί, τη μητέρα μου, που μία φόρα την εβδομάδα έκανε μια μασκα μαλλιών με αβγό και μέλι. Εμπνευσμένη απο τη μάσκα αυτή, με τα εξαιρετικά αποτελέσματα, σας γράφω πιο κάτω τη δική μου προσωπική κούρα ομορφιάς! Απολαύστε!

Πήλινγκ πρόσωπου:

Το πήλινγκ! Αχ! Το πήλινγκ! Ωραίο πράγμα... Αρκεί να υπάρχει μέτρο... Δεν πρέπει να κάνεις κάθε μέρα, αλλά όχι και κάθε δίμηνο. Κανονίκα πρέπει μία φορά την εβδομάδα. Έχοντας μια μεικτή επιδερμίδα προς λιπαρή  διάλεξα το λεμόνι. Αν έχεις ξηρή επιδερμίδα καλύτερα να αντικαταστήσεις το λεμόνι με το ελαιόλαδο. Οπότε ρίχνουμε ζάχαρη σε ενα μπολάκι και προσθέτεις το λεμόνι ή το λάδι, φτιάχνοντας μια πάστα, με την οποία θα κάνεις κυκλικές κινήσεις σε όλο σου το πρόσωπο. Και πάντα όταν λέμε στο πρόσωπο , εννοούμε και τη περιοχή του λαιμού.Ξεπλένεις με χλιαρό νερό και ήδη αρχίζεις να σε θαυμάσεις στο καθρέφτη.

Μάσκα προσώπου:
1 ασπράδι αβγού
1 κ.σ. αμυγδαλέλαιο
1 κ.γ. γλυκερίνη
Και περίπου ¼ του φλιτζανιού αλεύρι

Τα ανακατεύουμε όλα μαζί και τελευταίο κρατάμε το αλεύρι, το οποίο ρίχνουμε τόσο,όσο να αποκτήσει το μείγμα μας υφή οδοντόκρεμας. Άπλωνουμε σε όλο το πρόσωπο και αφήνουμε για 10 λεπτά. Ξεπλένουμε με χλιαρό νερό και πρίν να βάλουμε ενυδατική , χρησιμοποιούμε λοσιόν για να εξισσοροπηθεί το PH του προσώπου μας. Η μάσκα αυτή είναι για νεανικές επιδερμίδες ( γραμμές έκφρασης).

Μάσκα μαλλιών:
1 κρόκος αβγού
⅓ ποτηριού ελαιόλαδο
2 κ.σ. μέλι

Χτυπάμε το κρόκο του αβγού καλά μόνο του,ρίχνουμε τα υπόλοιπα υλικά και εφαρμόζουμε σε στεγνά μαλλιά, απο τη ρίζα ως τις άκρες.Αφήνουμε 30 λεπτα. Λούσιμο κανονικά. Αν το αβγό φοβάσαι πως θα μυρίζει, ρίξε λίγο μηλόξυδο όταν ξεβγάλεις την μάσκα!!

Αυτά τα ολίγα απο εμένα!! Γειά σας!!