Άνοιξη.... Η πιο ρομαντική εποχή τού χρόνου.... Επίσης είναι η εποχή που εγώ προσωπικά διαβάζω πιο εύκολα βιβλία... Φέτος όμως, δεν είχα όρεξη να διαβάσω κάποιο από τα βιβλία που έχω στη βιβλιοθήκη μου παρακαταθήκη. Ήθελα να διαβάσω κάτι που να τελειώνει. Κάτι γρήγορο που να θρέφει ψυχή και πνεύμα. Έτσι θυμήθηκα μια ποιητική ανθολογία που έχει η αγαπημένη μου νονά και αποφάσισα να τη δανειστώ. Θέλω να πω πως σήμερα είναι η πρώτη μου απόπειρα ανάγνωσης ποίησης, καλά....ίσως η δεύτερη, απλά στη συγκεκριμένη ανθολογία έχω άπειρες επιλογές, δε διαβάζω ένα συγκεκριμένο ποιητή, κι έτσι έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για τη ποίηση. Διαβάζοντας εδώ και αρκετή ώρα σκέφτηκα ότι θα ήθελα να παραθέσω ένα ποίημα που μου άρεσε, -ίσως και να βρήκα κάποιο σημείο ταύτισης σε αυτό- για να μπορώ να το θυμάμαι. Το ποίημα αυτό είναι του Μάνου Ελευθερίου,και λέγεται "Ν' αλλάξουμε κόλαση".
Όταν αποφάσισα να πολεμήσω την Άνοιξη
(Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πια της φαντασίας μου)
Οι κάλπηδες κριτές μου πρόσφεραν μια θέση στην αγχόνη.
Θέλω να αλλάξω δέρμα. Πρέπει να αλλάξω κόλαση.
Ν'αλλάξουμε αέρα.Πρέπει να αλλάξουμε κόλαση.
No comments:
Post a Comment