Ρυζόγαλο

Πάει καιρός από τότε που έχω φωτογραφήσει κάποιες από τις λιχουδιές μου, αλλά δε βρίσκω χρόνο για να τις αναρτήσω... Σήμερα όμως, επειδή κάθισα να αναρτήσω τη βασιλόπιτα αποφάσισα να κάνω και κάτι ακόμα... Έτσι θα ποστάρω συνταγή από ρυζόγαλο, γιατί η πρώτη μου απόπειρα για να φτιάξω απέτυχε. Και τώρα ίσως να σκέφτεστε πόσο δύσκολο είναι να κάνει κανείς ρυζόγαλο;; Και όμως δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο.... Κι εγώ αυτό είχα σκεφτεί... Πόσο δύσκολο είναι πια να κάνεις ρυζόγαλο;;; Και όμως.... Μετά από τη τρίτη φορά άρχισα να το πετυχαίνω. Οπότε έχουμε και λέμε...

Υλικά:
1 λίτρο φρέσκο γάλα
1 φλ. Νερό
7 κ.σ. ρύζι
3 κ.σ. νισεστέ
¾ φλ. Ζάχαρη
Λίγο ξύσμα λεμονιού ή 1 αμπούλα βανίλια

Εκτέλεση:
Βάζουμε το ρύζι με το νερό να βράσει, και σε μια άλλη κατσαρόλα βάζουμε το γάλα με τη ζάχαρη και το ξύσμα λεμονιού ή τη βανίλια. Κρατάμε λίγο κρύο γάλα σε ένα ποτήρι. Όταν βράσει το ρύζι το βγάζουμε από το μάτι και το ρίχνουμε στο χλιαρό γάλα. Αν δεν έχουμε χαμηλώσει το μάτι που βράζει το γάλα τώρα είναι η ώρα να το κάνουμε. Το χαμηλώνουμε για να μη ξεχειλίσει το γάλα από τη κατσαρόλα. Όταν είμαστε σίγουροι ότι το ρύζι έχει βράσει καλά, ρίχνουμε το νισεστέ στο γάλα που κρατήσαμε και το διαλύουμε. Ρίχνουμε το μείγμα με το νισεστέ μέσα στη κατσαρόλα όσο είναι ζεστό ακόμα και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πήξει.
Σερβίρουμε σε μπολ, και αν μας αρέσει ρίχνουμε λίγο κανέλα.

Καλή επιτυχία!

Βασιλόπιτα κέικ

Σχεδόν μιάμιση μέρα έμεινε για να τελειώσει ο χρόνος, κι εγώ εννοείται πως έκανα βασιλόπιτα σπιτική. Η βασιλόπιτα που κάνω είναι σαν κέικ, δε θυμίζει καθόλου τη τσουρεκένια κλασική βασιλόπιτα που τρώμε. Επιλέγω να κάνω αυτή για διάφορους λόγους με σημαντικότερο το ότι φοβάμαι να κάνω τσουρέκια γιατί την έχω πατήσει μια φορά, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το αναλύσω σε κάποιο άλλο ποστ, ίσως κάποια μέρα!!

Υλικά:
250γρ. Βούτυρο αγελαδινό
2½ φλ. Ζάχαρη
2 αμπούλες βανίλιας
4 κ.γ. κονιάκ ή όποιο λικέρ έχουμε
6 αβγά
Ξύσμα από 2 πορτοκάλια
1φλ. Γάλα εβαπορέ
4 φλ. Αλεύρι γ.ο.χ.
1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ

Εκτέλεση:
Έχουμε το βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου και το χτυπάμε μαζί με τη ζάχαρη στο μίξερ. Ρίχνουμε τα αβγά ένα- ένα , το κονιάκ το ξύσμα ,τις βανίλιες, το μπέικιν. Τέλος ρίχνουμε εναλλάξ μία το αλεύρι, μια το γάλα. Ρίχνουμε το μείγμα σε βουτυρωμένο και αλευρωμένο ταψί. Ψήνουμε στους 180° για περίπου 50'.

Επίσης όπως θα δείτε στη φωτογραφία που έχω αναρτήσει, θα δείτε πως τη βασιλόπιτα μου την έχω στολίσει με γλάσο, το οποίο το έβαλα σε ένα αυτοσχέδιο κορνέ ζαχαροπλαστικής τελευταία στιγμή για να τη στολίσω και να την ομορφύνω κάπως. Ναι το ξέρω, δεν έχω πολύ σταθερό χέρι, αλλά νομίζω ότι η προσπάθεια μου είναι μια ωραία σπιτική προσπάθεια....

Υλικά για το γλάσο:
2 ασπράδια αβγών
2 φλ. Ζάχαρη άχνη
2 κ.γ. χυμό λεμόνι

Εκτέλεση:
Εδώ τα πράγματα είναι πολύ απλά.... Ρίχνουμε τα ασπράδια και την άχνη σε ένα μπολ, χτυπάμε καλά με μίξερ να ομογενοποιηθούν τα υλικά, και ρίχνουμε στο τέλος το λεμόνι.

Σε αυτό το σημείο να σας θυμίσω,μη  ξεχάσετε να βάλετε το φλουρί σας!!

Καλή επιτυχία!! Καλή χρονιά!!

Γαλατόπιτα

Εγώ προσωπικά το έχω πάρει πια απόφαση. Η θερμοκρασία δεν πρόκειται να πέσει.... Είναι μέσα Σεπτεμβρίου και ακόμα το μεσημέρι χτυπάει 35° κελσίου! Το βράδυ είναι λίγο πιο υποφερτή η κατάσταση όπως και το πρωί, αλλά μόλις αρχίζει να μεσημεριάζει λιώνουμε. Όποτε έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Χριστούγεννα θα κάνουμε στη Χαλκιδική σε κανένα μπιτσόμπαρο, τη βλέπω τη δουλειά! Κι ενώ μόνο που αναπνέω ζεσταίνομαι με αυτό το καιρό, μόλις έπεσε 5-6 βαθμούς η θερμοκρασία μπήκα στη κουζίνα για να ξεκινήσω τα χειμερινά μου μαγειρέματα. Το ξέρω, δεν είμαι στα καλά μου. Πρώτα γκρινιάζω για τη ζέστη και μετά λέω πως μπήκα στη κουζίνα.  Προς υπεράσπιση μου το καλοκαίρι μου δεν ήταν έτσι όπως το είχα σχεδιάσει, άλλοι τρέχαν στις παραλίες κι εγώ έτρεχα για δουλειές μέσα στη πόλη, οπότε είμαι λίγο αγχωμένη αυτό το καιρό. Και τι πιο χαλαρωτικό από το να ανακατεύεις υλικά μέσα σε ένα μπολ και να το ρίχνεις στο φούρνο? Η συνταγή που σας παρουσιάζω σε αυτό το ποστ είναι γαλατόπιτα. Επειδή θέλαμε γλυκό στο σπίτι με τα λίγα υλικά που είχα μου βγήκε η γαλατόπιτα.

Υλικά για τη κρέμα:
⅔ του φλ. σιμιγδάλι ψιλό
⅔ του φλ. ζάχαρη
3 αβγά
1 βανίλια
4 φλ. γάλα

Υλικά για το φύλλο:
1½ φλ. αλεύρι
Το χυμό ενός πορτοκαλιού
¼ κ.γ. σόδα μαγειρικής
½ φλ. νερό
2 κ.σ. ελαιόλαδο
Λίγο αλεύρι για το άνοιγμα του φύλλου

Ζάχαρη και κανέλα για το πασπάλισμα της πίτας όπως επίσης κι ένα αβγό για το άλλειμα.

Εκτέλεση:
Ξεκινάμε να κάνουμε τη κρέμα, ρίχνοντας σε μια κατσαρόλα το σιμιγδάλι και  τη ζάχαρη με τα αυγά. Ανακατεύουμε καλά να γίνει μια μάζα. Μη σας φοβίσει ότι θα σβωλιάσει. Ρίχνουμε και το γάλα και το βάζουμε στη φωτιά ανακατεύοντας συνεχώς. Μόλις δείτε ότι αρχίζει να πήζει, κατεβάστε το και είναι έτοιμη η κρέμα μας. Τώρα θα ρίξετε μέσα σε ένα μπολ το αλεύρι για να κάνετε τη ζύμη. Ρίχνουμε τη σόδα στο χυμό και το ρίχνουμε κατ' ευθείαν στο μπολ με το αλεύρι. Μέσα στο μπολ ρίχνουμε επίσης και το λάδι. Έπειτα αρχίζουμε σιγά σιγά να ανακατεύουμε ρίχνοντας σταδιακά το νερό μέχρι να γίνει μια ζύμη που να ξεκολλάει από τα χέρια. Από αυτή τη ζύμη μας προκύπτει ποσότητα για 2 φυλλα. Λαδώνουμε το ταψί μας, ανοίγουμε το πρώτο φύλλο, λαδώνουμε, ανοίγουμε και το δεύτερο φύλλο και βάζουμε τη κρέμα από πάνω. Το φύλλο που περισσεύει γύρω γύρω δε το κόβουμε, αλλά σκεπάζουμε όσο γίνεται τη πίτα μας. Αλείφουμε με αβγό μόνο τη κρέμα που είναι ξεσκέπαστη, πασπαλίζουμε με ζάχαρη και κανελα. Ψήνουμε στους 180° με 200° για περίπου μισή ώρα, μέχρι να πάρει χρώμα η κρέμα. Την αφήνουμε να κρυώσει πριν την εξαφανίσουμε για να  είναι πιο στέρεα η κρέμα μας. Καλή απόλαυση!

Κερί απο σπίτι....

Σήμερα το απόγευμα ήθελα να δημιουργήσω.... Δεν ήθελα να διαβάσω ούτε βιβλίο​, ούτε τηλεόραση να δω, βόλτα να πάω δεν ήθελα λόγω καιρού, οπότε σκεφτόμουν....και σκεφτόμουν....και μου ήρθε! Θα κάνω ένα σπιτικό κεράκι σαν αυτά που βλέπω παντού, απλά θα κάνω κάτι για να βάλω τη πινελιά τη δικιά μου.

Υλικά:
Υπολείμματα από παλιά κεριά
Ένα βαζάκι από μαρμελάδα ή μαγιονέζα ή κάτι τέτοιο
Ένα κραγιόν που δε χρησιμοποιώ πλέον
Και μια ποσότητα από το αρωματικό λαδάκι που καίω στον καυστήρα, ξέρετε αυτά που βάζουμε από πάνω το λαδάκι και από κάτω το ρεσώ...
Και φυτίλι από μια λαμπάδα

Εκτέλεση:
Εγώ προσωπικά σπίτι μου, έχω μια κατσαρόλα μικρή που την έχω για διάφορες κατασκευές τέτοιου τύπου. Έριξα μέσα τα υπολείμματα των κεριών και το κραγιόν. Τα άφησα να λιώσουν καλά και τράβηξα το κατσαρολάκι από τη φωτιά κι έριξα λαδάκι με άρωμα μήλο. Το φυτίλι το έδεσα στη μια μεριά με ξυλάκι για σουβλάκια και το στήριξα στο βαζο. Έριξα το υγρό κερί μέσα στο βάζο και περίμενα μέχρι να κρυώσει.

Κεικ νηστίσιμο κακάο - μπανάνα και κουλουράκια κανέλα - Πορτοκάλι

Το ξέρω πως δε κολλάει η χρονική στιγμή με το συγκεκριμένο ποστ, αλλά προς υπεράσπιση μου για ακόμα μια φορά όταν ήθελα να το ανεβάσω ( σαρακοστή....) είχε πρόβλημα η εφαρμογή ή και το κινητό μου δε ξέρω.... Εν πάσει περίπτωσει, δε μπορώ να μη την ανεβάσω ,έτσι απλά για να υπάρχει στο αρχείο μας, επίσης μη ξεχνάμε πως υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι είναι​ βίγκαν.

Υλικά για το κέικ:
10 κ.σ. σπορέλαιο
2 κ.σ. ξύδι
6 κ.σ. κακάο
3 φλ.τσ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 κ.γ. μαγειρική σόδα
2 φλ.τσ. νερό
2 βανίλλιες
1 ½ φλ.τσ. ζάχαρη
1 μπανάνα πολτοποιημένη

Εκτέλεση:
Βάζω όλα τα υγρά μαζί σε ένα μπολ μαζί την πολτοποιημένη μπανάνα,και ανακατεύουμε. Σε ένα άλλο μπολ ρίχνουμε τα στερεά υλικά μας και αφού τα έχουμε ανακατέψει λίγο μόνα τους,τα ρίχνουμε σταδιακά στο μπολ με τα υγρά. Τέλος βάζουμε το μείγμα μας σε βούτυρωμενη- αλευρωμένη φόρμα και ψήνουμε στους 180° για 45'. Το αλεύρι που αλευρώνουμε τη φόρμα μπορούμε να το αντικαταστήσουμε με λίγο βούτυρο.

Υλικά για τα κουλουράκια:
½ κιλό περίπου αλεύρι γ.ο.χ.
1 φλ.τσ. ζάχαρη
1 φλ.τσ. φρέσκο χυμό πορτοκαλιού
1 φλ.τσ. ηλιέλαιο
2 κ.γ. κανέλα
Ξύσμα ενός πορτοκαλιού
1 κ.γ. μαγειρική σόδα
1 κ.γ. μπέικιν πάουντερ

Εκτέλεση:
Εδώ η εκτέλεση είναι απλή. Τα ρίχνουμε όλα μαζί και τα ζυμώνουμε καλά- καλά. Η ζύμη να μη κολλάει στα χέρια. Αυτό σημαίνει πως ίσως να χρειαστεί και λίγο παραπάνω αλεύρι ή και λίγο λιγότερο. Αυτό το αφήνω στη κρίση σας. Πλάθουμε και τα απλώνουμε σε λαμαρίνα στρωμένη με λαδόκολλα. Ψήνουμε για 20 με 25 λεπτά στους 200°.

Απολαύστε!!!

Cookies με κομματάκια σοκολάτας

Το τελευταίο δίμηνο περίπου, κάτι είχε πάθει η εφαρμογή blogger στο κινητό μου,και δε μπορούσα να ανεβάσω τίποτα. Δε δημοσίευε τα ποστ μου. Στη προσπάθεια μου να φτιάξω την εφαρμογή,μού διαγράφηκε μια από τις αγαπημένες κι εύκολες συνταγές. Έτσι σας τη ξαναπαραδίδω, και τέτοιο κακό να μη μας ξαναβρεί!!!

Υλικά:
3/4 φλ.τσ. ζάχαρη
3/4 φλ.τσ. ζάχαρη καστανή
1/2 κ.γ. αλάτι
1 κ.γ. σόδα μαγειρική
2 αμπούλες βανίλιας
1 αβγό
1 φλ.τσ. βούτυρο
2 και 1/4 αλεύρι γ.ο.χ.
1 φλ.τσ. φουντούκια
1 φλ.τσ. κομμάτια σοκολάτας

Εκτέλεση:
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αβγό, τη βανίλια,το βούτυρο( το βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου να δουλεύετε εύκολα με το χέρι), τα δύο είδη ζάχαρης. Σε ένα άλλο μπολ, έχουμε ανακατέψει το αλεύρι, τη σόδα ,και το αλεύρι. Ρίχνουμε το μείγμα με το αλεύρι σταδιακά στο μείγμα με το βούτυρο και ζυμώνουμε να ομογενοποιηθούν. Τέλος ρίχνουμε τη σοκολάτα και τα φουντούκια. Ψήνουμε για 10 με 15 λεπτά σε προθέρμασμενο φούρνο στους 200° . Τη ζύμη τη πλάθουμε σε μπαλάκια,τα οποία τοποθετούμε σε αραιή διάταξη στο ταψί. Τα δικά μου μπισκότα στη φωτογραφία έχουν σταγόνες σοκολάτας ,ινδοκάριδο και δημητριακά ολικής αλέσεως! Απολαύστε!!!

Ανοιξιάτικες επιθυμίες....

Άνοιξη.... Η πιο ρομαντική εποχή τού χρόνου.... Επίσης είναι η εποχή που εγώ προσωπικά διαβάζω πιο εύκολα βιβλία...  Φέτος όμως, δεν είχα όρεξη να διαβάσω κάποιο από τα βιβλία που έχω στη βιβλιοθήκη μου παρακαταθήκη. Ήθελα να διαβάσω κάτι που να τελειώνει. Κάτι γρήγορο που να θρέφει ψυχή και πνεύμα. Έτσι θυμήθηκα μια ποιητική ανθολογία που έχει η αγαπημένη μου νονά και αποφάσισα να τη δανειστώ. Θέλω να πω πως σήμερα είναι η πρώτη μου απόπειρα ανάγνωσης ποίησης, καλά....ίσως η δεύτερη, απλά στη συγκεκριμένη ανθολογία έχω άπειρες επιλογές, δε διαβάζω ένα συγκεκριμένο ποιητή, κι έτσι έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για τη ποίηση. Διαβάζοντας εδώ και αρκετή ώρα σκέφτηκα ότι θα ήθελα να παραθέσω ένα ποίημα που μου άρεσε, -ίσως και να βρήκα κάποιο σημείο ταύτισης σε αυτό- για να μπορώ να το θυμάμαι. Το ποίημα αυτό είναι του Μάνου Ελευθερίου,και λέγεται "Ν' αλλάξουμε κόλαση".

Όταν αποφάσισα να πολεμήσω την Άνοιξη
(Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν πια της φαντασίας μου)
Οι κάλπηδες κριτές μου πρόσφεραν μια θέση στην αγχόνη.

Θέλω να αλλάξω δέρμα. Πρέπει να αλλάξω κόλαση.
Ν'αλλάξουμε αέρα.Πρέπει να αλλάξουμε κόλαση.

Singing in Paradiso

Have I ever told you I love singing? Well, now I do.
Singing is something that came intuitively to me. Since I was a kid, I would start singing all songs I would know. My mother would know I'd be feverish, when I would sing more than usual :)

I am singing when I am sad, when I am stressed, when I am happy.
I sing when I cycle, tired from a full day of work, back home.
I sing after zig-a-zig-ah.
I sing always and I sing everyday. I don't know much about music and I am not so good yet in reading notes. Singing till now was a habit for me.

Recently, I decided to know more about me, my voice. Is nice when one can sing tolerable or when you can imitate other singers. But is more beautiful to discover your own voice, your own signature, your own DNA. This is my voice, this is me!

Almost a year ago, I joined, for the first time in my life, a choir, as a hobby. We are singing pop songs. The best hits of the radio ;)  I must say that this is one of the best things I have ever tried.
Singing is like a sport, in that it involves toning and strengthening muscles, is developing stamina in using those muscles, as well as learning how not to fatigue or damage them. Also singing high notes boosts the endorphin secretion in your brain.
Does this sound like too much and complicated information?
Let me rephrase:
After a full day working behind my computer screen, I am singing in the choir for 2 hours. The result is wonderful. I am full of energy and I feel literally resurrected!

Singing in a choir is also educative. It boosts our skills for teamwork. The result that people listen from us, is a result of a teamwork. People with different voices, different anatomy, different singing skills, practice together, listen to one another, feel the rhythm of the music and produce something all together. And this is beautiful!

Last January, we performed in Paradiso in Amsterdam. Paradiso is a very famous music venue and cultural centre, that is located in Amsterdam. Big names of the music area perform there. Thus, you can imagine the excitement that such a performance brings!

For this performance, we gathered an ensemble of 200 people from choirs from different cities. Is cool, that we could perform all together, although we don't practice together. Isn't it?!
We were on the stage, wearing our best outfit. We were singing pop songs, that most people have, at least, heard once. People would sing with us and would applause.
Can you imagine what a great feeling that is? A performance is like your efforts and practice has paid back!

Well, I will tell you what. That was not the best part of this.

The best part was being in the audience.

We were performing in Paradiso in an event called "korendagen", which literately translates to "choir days". It was a day - or maybe more days, I am not sure about that - that different choirs, from different cities, gathered and performed, the one after the other.

You could hear all kind of songs, with English or Dutch lyrics. Different styles as well. And the people performing would be of all ages, 

all skills, all types.
There was a choir, that looked like a group of outliers. And another one, only with women. There was a choir of elders and in another choir would be people struck by the hits of life.

There were all kinds of people there. 

Just like a fruit bowl full with various and exotic fruits.

All the fruits are tasty, although they taste differently.
Like the fruits have something in common although different, we also have something in common.
We love music and we love singing!
People would be on the stage, proud, with their best outfit, with their most beautiful smile.
They would be up there and perform for us! Like you put your heart in something you love, similarly they would put their heart to sing for us. Forgetting all the pain and fear. They were on the stage and they would do their best for us! I applauded a lot, I sang songs with them, I laughed and I cried.

And that was beautiful. That was the most beautiful part of the day. I will never forget this chance I had. Not because I was on the stage singing in Paradiso. But because I was in the audience.

Is nice to hear good quality of music. Is nice to hear nice songs being performed well. But the biggest beauty comes from within.

Κουλουράκια αλμυρά

Κρύο... Και όταν κάνει κρύο, εγώ ψάχνω ευκαιρίες να ανάψω το φούρνο για μια δόση έξτρα θερμότητας.... Πόσο μάλλον αυτές τις μέρες που το θερμόμετρο έχει αγγίξει και τους -10 βαθμούς κελσίου μέσα στη πόλη! Παρακάτω σας γράφω μια πανεύκολη συνταγή για κουλουράκια αλμυρά, με υλικά που έχουμε στο σπίτι.

Υλικά:
1φλ.τσ. ηλιέλαιο
1φλ.τσ.νερό
1φλ.τσ.φυτικό βούτυρο
1κ.γ.αλάτι
1κ.γ.ζάχαρη
1φακελάκι μπέικιν πάουντερ
Και όσο αλεύρι σηκώσει, η ζύμη να είναι μαλακή.
150γρ.γραβιέρα,κεφαλοτύρι ή κάποιο τυρί τύπου ρεγκάτο
1αβγό για το άλλειμα

Εκτέλεση:
Λιώνουμε το βούτυρο χωρίς να το κάψουμε, και σε ένα μπώλ ρίχνουμε το νερό, το ηλιέλαιο,το νερό και τέλος το βούτυρο.Έπειτα ρίχνουμε το αλάτι,τη ζάχαρη,το μπέικιν πάουντερ. Σε αυτό το σημείο, αρχίζουμε και ρίχνουμε το αλεύρι σταδιακά ανακατεύοντας με το χέρι. Η ζύμη μας είναι έτοιμη όταν ξεκολλάει απο τα χέρια και απο τα τοιχώματα του μπώλ. Τώρα αρχίζουμε και πλάθουμε σε οτι σχήματα θέλουμε,εγώ προτιμώ τα μπαστουνάκια και τα κουλουράκια σε σχήμα "ο". Αλλείφουμε με το αβγό, βάζουμε απο πάνω το τυρί της αρεσκείας μας,και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς, πάνω-κάτω.
Μπορούμε να ρίξουμε μέσα στη ζύμη λίγο τυρί, εγώ αυτό κάνω συνήθως, αλλά σας έγραψα τη συνταγή ακριβώς όπως είναι γραμμένη στο τετράδιο με τις συνταγές μου.

Καλή σας επιτυχία!!!!!